یه تحقیق جدید از ۲ ژنی میگه که ممکنه روی علاقه‌تون به مصرف کانابیس تأثیر بذارن

ژن‌هایی که ما به ارث می‌بریم، ممکنه یه تأثیر کوچیک و نامحسوس روی این داشته باشن که آیا ما کانابیس (ماری‌جوانا) رو امتحان می‌کنیم یا به مصرفش عادت می‌کنیم.

یه تیم تحقیقاتی به سرپرستی محققان دانشگاه وسترن کانادا، دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو (UC San Diego) و شرکت ژنتیک شخصی و بیوتکنولوژی 23andMe، کل ژنوم ۱۳۱٬۸۹۵ نفر رو با گزارش خودشون از میزان مصرف کانابیس مقایسه کردن.

این تحقیق علاوه بر اینکه تغییراتی رو تو دو تا توالی ژنتیکی کلیدی مرتبط با مصرف کانابیس پیدا کرده، همین الگوهای ژنتیکی رو به بیشتر از صد تا ویژگی سلامت جسمی و روانی دیگه هم ربط داده و سرنخ‌هایی بهمون می‌ده که مصرف مواد مخدر چطور به سلامت کلی ما ربط داره.

عوامل خیلی زیادی می‌تونن روی اینکه یه نفر برای خوددرمانی یا تفریح مواد مصرف کنه تأثیر بذارن؛ از جایی که زندگی می‌کنه گرفته تا پولی که داره. ژنتیک معمولاً تأثیر غیرمستقیم‌تری روی عادت‌های ما داره و باعث می‌شه بعضی‌ها با وجود خطرات و آسیب‌های مداوم، بیشتر مستعد امتحان کردن یا مصرف مداوم باشن.

ساندرا سانچز-رویج، استاد روانپزشکی تو دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو، میگه: «با اینکه اکثر آدمایی که کانابیس رو امتحان می‌کنن، دچار اختلال مصرفش نمی‌شن، بعضی تحقیقات تخمین می‌زنن که حدود ۳۰ درصدشون این مشکل براشون پیش میاد.»

اون اضافه می‌کنه: «فهمیدن ژنتیکِ رفتارهای اولیه (مثل اولین بار امتحان کردن) می‌تونه به ما کمک کنه بفهمیم چه کسی در معرض خطر بیشتریه و این، راه رو برای استراتژی‌های پیشگیری و مداخله باز می‌کنه.»

اولین ژنی که محقق‌ها بهش اشاره کردن، Cell Adhesion Molecule 2 (CADM2) هست که به سرهم‌بندی سلول‌ها و ارتباط سلول‌های عصبی کمک می‌کنه. طبق این یافته‌های جدید، به نظر می‌رسه این ژن به معیارهایی مثل مصرف کانابیس در طول عمر و تعداد دفعات مصرف، مرتبطه.

دوم، به نظر می‌رسه ژن Metabotropic Glutamate Receptor 3 (GRM3) هم تو این قضیه نقش داره. این ژن تو سیگنال‌دهی نورون‌ها و انعطاف‌پذیری بلندمدت مغز نقش داره و قبلاً به اختلالات روانپزشکی ربط داده شده بود.

ژن CADM2 قبلاً به مصرف کانابیس ربط داده شده بود، ولی نه به تعداد دفعات مصرفش، در حالی که ژن GRM3 تو تحقیقات قبلی اصلاً به کانابیس مرتبط نشده بود. حالا محقق‌ها می‌تونن بررسی کنن که این تغییرات DNA جدید چطور ممکنه روی عملکرد این ژن‌ها تأثیر بذاره.

این تیم همچنین یافته‌های خودشون رو با بقیه تغییرات DNA و نقشه‌های ژنی مقایسه کردن و متوجه هم‌پوشانی‌هایی با شرایطی مثل اضطراب، افسردگی، عملکرد شناختی و دیابت شدن.

سانچز-رویج میگه: «ما نشون دادیم که ژنتیک مصرف کانابیس – هم امتحان کردنش و هم مصرف بیشترش – به ژنتیکِ بقیه ویژگی‌های روانپزشکی، معیارهای شناختی و حتی مشکلات سلامت جسمی گره خورده.»

با اینکه این داده‌ها مهمن، اما نشون می‌دن که هر نوع تأثیر ژنتیکی احتمالی در مقایسه با بقیه عوامل، نسبتاً کمه. ژنتیک شاید بتونه فقط کمتر از ۱۳ درصد از تفاوت‌ها رو تو اینکه آدما تو زندگیشون کانابیس رو امتحان کردن یا نه، توضیح بده و فقط ۶ درصد از طیف میزان مصرفشون رو توجیه کنه.

با پیدا کردن نقاط مشترک تو تغییرات DNA و تفاوت‌هاشون بین احتمال مصرف و تعداد دفعات مصرف، شاید بشه ریسک رو بین افراد مختلف ارزیابی کرد.

هیلی ثورپ، عصب‌شناس از دانشگاه وسترن کانادا، میگه: «مصرف کانابیس یه طیف پیوسته‌ست.»

«با مطالعه این ویژگی‌های میانی، می‌تونیم کم‌کم بفهمیم که ریسک ژنتیکی چطور قبل از اینکه اختلال مصرف کانابیس شکل بگیره، خودش رو نشون می‌ده.»

لینک منبع